Ken je dat verhaal van dat stel dat met een camper zou gaan reizen?

Die gingen niet…

Soms loopt het leven heel anders dan jij het in je hoofd hebt bedacht. Ruim een jaar geleden maakten mijn vriend en ik mooie plannen om voor onbepaalde tijd op reis te gaan. We zouden ons huis verkopen, onze huisraad wegdoen en onze banen opzeggen om vervolgens een camper te kopen om daarmee door Europa te crossen.

Het leek zo mooi toen we de plannen maakten: we verbranden alle schepen achter ons en gaan voor onbepaalde tijd met een camper door Europa reizen. Ik had er een romantisch idee bij. Op een prachtige verlaten plek voor je camper zitten met een goed glas wijn en naar de zon staren die in de zee zakt. Honden aan onze voeten. Goed boek erbij. Wat heb je nog meer nodig?

Al langere tijd voelde ik een sterk verlangen naar vrijheid. Ik voelde me gevangen in de ratrace van alledag. We ‘moeten’ zoveel. Voor dag en dauw naar je werk, waar je je kostbare tijd voor geld ruilt. Hoewel ik mijn werk als financieel rechercheur leuk vond, merkte ik dat ik niet altijd even productief was. Tja, inspiratie laat zich niet altijd in een bepaalde tijdspanne duwen. Toch moest je dagelijks je acht of negen uur volmaken. Het begon me zo tegen te staan. Niet dat ik niet van werken houd, maar die structuur waarin je gedwongen wordt paste me gewoon niet (meer).

Dat gevoel had ik ook bij onze koopwoning. Er wordt altijd wel gesproken over eigenaar zijn van een woning, maar zolang je je hypotheek niet hebt afbetaald, is de hypotheekverstrekker eigenlijk gewoon eigenaar van de woning. Lange tijd hebben we vastgezeten aan onze woning. In de crisis konden we het niet verkopen, omdat we dan een restschuld zouden overhouden. Een paar jaar later is de huizenmarkt ineens weer booming en kunnen we het met een flinke overwaarde verkopen. Hierdoor voelde ik me een speelbal van de huizenmarkt. Dit voelde niet langer goed. Het was het juiste moment om uit te stappen en te verkopen.

“Het leven loopt soms heel anders dan je het in je hoofd hebt bedacht. Het daaraan kunnen toegeven is een fase waarin ik me nu bevind. Niet langer de controle over alles willen houden, maar het leven laten ontvouwen.

Ik denk dat die behoefte aan vrijheid te maken heeft met het bewustwordingsproces waar ik middenin zit. De bewustwording dat het leven (voor mij) om heel andere dingen draait dan om wat je hebt en status. Ik merk dat ik verlang naar een simpeler leven, naar minder doen en hebben. In het kader daarvan was het een mooi plan om ons huis en onze spullen te verkopen en onze banen op te zeggen.

Plannen maken is een ding. De uitwerking van deze plannen had wat voeten in de aarde. Zo moest ons klushuis nog worden afgemaakt voordat we het konden verkopen. En wanneer is het juiste moment om je baan op te zeggen? Al met al ging de weg er naartoe niet van een leien dakje. Dit zorgde voor de nodige spanningen onderling. Door die spanningen gingen we soms een tijdje onze eigen weg. Hierdoor kwam er ruimte om na te denken over de reis en hoe het zou zijn om 24/7 met de ander in een camper te zitten.

Na een relatie van bijna 20 jaar hebben we besloten elkaar ook vrij te laten. Onze ideeën over de toekomst bleken te veel uiteen te lopen om nog samen verder te kunnen. Bovendien bleven we tegen bepaalde karaktereigenschappen van elkaar aanlopen die we niet goed van elkaar konden accepteren. Het is heel verdrietig, maar tegelijkertijd voel ik dat dit de juiste keuze is. Na 20 jaar ga ik zelf weer ontdekken wie ik, zonder hem, ben.

Ik merk dat ik het heel moeilijk vind om dit verhaal te delen. Dat is ook de reden dat ik het heel lang heb uitgesteld. Het is zo persoonlijk. Het is ook een drukke periode geweest, waarin een hoop geregeld moest worden: overdracht van de woning, er onderling uitkomen, baan opzeggen, afscheid nemen, nieuwe plannen maken. Daarnaast voelt het ook een beetje als falen. Zo had ik het in mijn hoofd niet bedacht. Maar zoals ik deze blog al begon: het leven loopt soms heel anders dan je het in je hoofd hebt bedacht. Het daaraan kunnen toegeven is een fase waarin ik me nu bevind. Niet langer de controle over alles willen houden, maar het leven laten ontvouwen. Dat betekent ook het plaatje dat ik in mijn hoofd had loslaten. Het betekent luisteren naar mijn intuïtie. Openstaan voor spontane dingen. Doen wat goed voelt.

Ik voelde al heel snel dat ik mijn reisplannen niet wilde opgeven. Maar ik zag mezelf niet alleen in een camper reizen. Zo dol ben ik ook weer niet op autorijden en om nou alleen op een verlaten strand te gaan slapen leek me ook niet het fijnste plan. Ik heb nog nooit alleen gereisd, maar heb besloten dat ik dat wel ga doen. Ik ga beginnen in Bali (en nog wat andere Indonesische eilanden) om vervolgens door te reizen naar Australië en Nieuw-Zeeland. Ik heb nog niks gepland en dat is eigenlijk niets voor mij. Ik wil tijdens deze reis heel erg op mijn gevoel afgaan. Waar heb ik vandaag zin in? Wat voelt goed? En op basis daarvan beslissingen nemen. Ik vind het retespannend, maar heb er ook heel veel zin in. Ik voel een bepaalde rust die ik lange tijd niet heb gevoeld. Daardoor weet ik dat ik op het juiste pad zit.

Ik zal de komende tijd gaan delen hoe mijn pad zich ontvouwt en wat het alleen op reis gaan met me doet. Ik verwacht mezelf behoorlijk tegen te komen, maar dat is alleen maar goed. Hier ga ik van leren, dat weet ik zeker. Maar nog zekerder weet ik dat ik ga genieten! Genieten van de vrijheid!

This Post Has One Comment

  1. Lieve dappere Takkie,
    Wat mooi vanuit je gevoel geschreven.
    Heel veel geluk op deze bijzondere reis. Ga genieten van alles wat je tegen zult komen. Ook de minder mooie momenten. Uiteindelijk is de reis het doel!
    Liefs

Leave a Reply

Close Menu
×
×

Cart